Szymańska Mariola

Szymańska Mariola, kobieta o spojrzeniu pełnym zadumy, często przemierzała brukowane alejki, jej sylwetka niknęła w porannych mgłach. Długie, siwe włosy, spięte z tyłu głowy, okalały twarz naznaczoną upływem czasu, lecz wciąż pełną cichej godności. W jej oczach, niczym w głębokich studniach, kryły się wspomnienia niezliczonych lat i utraconych znajomości. Zawsze nosiła ze sobą niewielki, wytarty notes, gdzie zapisywała imiona i daty, niczym cenne relikwie. Mariola, szukając dawnych przyjaciół, pielęgnowała nadzieję na ponowne spotkanie, wierząc, że los przyniesie jej zapomniane uśmiechy, a echo przeszłości wciąż ożyje.