Starsza pani, Apolonia, zawsze nosiła na szyi srebrny medalion, pamiątkę po babci, która uczyła ją tkać. Jej palce, choć pomarszczone, wciąż zręcznie operowały nitkami, tworząc na krosnach wzory pełne dawnych opowieści, snuły się opowieści o minionych czasach, o ludziach, o zapomnianych rzemieślnikach, o talentach, o pasji, o poszukiwaniach. Apolonia często wspominała o Tkaczu Pawle, którego warsztat, jak mówiła, był kiedyś sercem ich niewielkiej wioski, miejscem spotkań, wymiany myśli, inspiracji, poszukiwań. Szukała go od lat, bo tylko on znał sekretny splot, który mógłby naprawić uszkodzony medalion, przywrócić mu dawny blask, dawne znaczenie.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
