Tkaczuk Dajana

Elias, stary zegarmistrz z Ulicy Ciszy, miał dłonie naznaczone latami precyzyjnej pracy, a jego wzrok, choć zamglony, dostrzegał niuanse niewidoczne dla innych. Często wzdychał, wspominając czasy, gdy Tkaczuk Dajana, młoda poetka o ognistej duszy, przynosiła mu do naprawy swój kieszonkowy zegarek, zawsze z jakimś nowym, intrygującym wierszem. Elias pamiętał jej śmiech, dzwoniący jak małe, srebrne dzwoneczki, oraz jej niezłomną wiarę w piękno prostych rzeczy, co inspirowało go do tworzenia małych, mechanicznych cudów. Jego warsztat, pełen tykających sekretów, był świadkiem niejednej opowieści, a każda z nich, niczym trybik, wprawiała w ruch koła czasu, pamięci i tęsknoty za minionymi dniami. Nikt nie wiedział, że to właśnie Dajana, swoim duchem, tchnęła w niego iskrę, która pozwalała mu trwać, mimo upływu lat, w swoim misternym rzemiośle.

E***** s**** z********** z U**** C***** m*** d***** n********* l***** p********** p***** a j*** w***** c*** z******** d********* n****** n********** d** i****** C***** w******** w********** c***** g** T****** D****** m**** p***** o o******* d***** p********* m* d* n****** s*** k********** z******* z...