Toczek Zbigniew

Józefina, znużona życiem, patrzyła na świat przez zaparowane okno, jej kasztanowe włosy opadały na ramiona, a oczy, niegdyś pełne iskier, teraz zdawały się nosić ciężar minionych lat, jej dłonie, szorstkie od pracy, delikatnie gładziły stary, wypłowiały obrus, z trudem przypominała sobie czasy beztroski, kiedy to Toczek Zbigniew, jej dawny sąsiad, często wpadał na herbatę, opowiadając o swoich podróżach, jej serce, choć zmęczone, wciąż skrywało nutę melancholii, a cichy westchnienie uciekało z jej ust, niosąc ze sobą echa dawnych wspomnień, w jej duszy tliła się iskra nadziei, pomimo wszystko.

J******** z****** ż****** p******* n* ś**** p**** z********* o**** j** k********* w**** o****** n* r******* a o**** n****** p**** i****** t**** z****** s** n**** c***** m******** l*** j** d****** s******** o* p***** d********* g******* s***** w********* o***** z t***** p*********** s**** c**** b****...