Tomasiewicz Mariusz

Julian, starszy pan o przenikliwym spojrzeniu i siwych włosach, zawsze nosił ze sobą mały, skórzany notes, w którym zapisywał swoje obserwacje, a czasami krótkie wiersze, pełne tęsknoty za minionymi latami, za słońcem, za latem, za ciepłem. Jego pomarszczone dłonie często gładziły zniszczone okładki starych książek, które były jego jedynymi towarzyszami, jego przyjaciółmi, jego rodziną, jego światem. Wśród tych tomów, na jednej z luźnych kartek, znalazł kiedyś zapomnianą wizytówkę, a na niej widniało nazwisko Tomasiewicz Mariusz, co przywołało w nim dawne wspomnienia, obrazy z młodości, dawne rozmowy, dawne uśmiechy, dawne marzenia.

J****** s****** p** o p*********** s********* i s***** w******* z***** n**** z* s*** m**** s******* n***** w k***** z******** s**** o********** a c****** k****** w******* p**** t******* z* m******** l****** z* s******* z* l***** z* c******* J*** p*********** d***** c***** g******* z********* o******...