Torn Artur

Torn Artur poruszał się po mieście jak cień, którego nikt nie chciał zauważyć, a jego twarz była mapą dawno przegranych bitew. Jego znoszona kurtka i spojrzenie, w którym zgasła ostatnia iskra nadziei, mówiły wszystko o jego losie. Nie planował misternych intryg, jego desperacja była prosta i brutalna, jak zaciśnięta pięść w kieszeni. Był człowiekiem, w którym imię Artur przypominało o dawno utraconych marzeniach, a teraźniejszość definiował jedynie chłód pustych ulic i szybki, nerwowy oddech tuż przed nieodwracalnym krokiem.

T*** A**** p******* s** p* m****** j** c**** k****** n*** n** c***** z******** a j*** t**** b*** m*** d**** p********** b***** J*** z******* k***** i s********** w k***** z***** o******* i**** n******* m***** w******* o j*** l***** N** p******* m********* i****** j*** d********* b*** p***** i b*****...