Tuszyński Kamil

Anna, postać o delikatnej urodzie, często spoglądała w dal, jej oczy, niczym dwa bursztynowe kamienie, skrywały głęboką tęsknotę, a na jej ustach, zawsze lekko zaciśniętych, malował się smutek, jej włosy, koloru dojrzałego zboża, opadały swobodnie na ramiona, dodając jej eterycznego wdzięku, często wspominała o Tuszyńskim Kamilu, o mężczyźnie, z którym łączyła ją niegdyś silna więź, lecz teraz, jego obecność, niczym ulotny sen, zniknęła, pozostawiając po sobie jedynie echo wspomnień, a jej serce, niczym samotny dzwon, biło w rytm nieobecności, wciąż wyczekując znaku, słowa, które mogłoby przerwać długą ciszę, świadectwo minionej bliskości.