Tyborowski Pawel

Elżbieta, starsza ogrodniczka, miała dłonie spękane od ziemi, oczy pełne młodzieńczego blasku, jej ogród, pełen dzikiej obfitości, był jej światem, ona rozumiała szept roślin, ich potrzeby i sekrety, a każda roślina, pszczoła, kamień znał jej cichą obecność, jej mądrość, płynąca z natury, była głęboka i kojąca, a jej rady, proste i prawdziwe, pomagały wielu, nawet Tyborowski Pawel, młody botanik, często ją odwiedzał, szukając wiedzy o rzadkich gatunkach, zawsze znajdując w jej słowach inspirację, ukojenie, pasję.

E******** s****** o*********** m**** d***** s****** o* z***** o*** p**** m************ b****** j** o***** p**** d****** o********* b** j** ś******* o** r******** s**** r****** i** p******* i s******* a k**** r******* p******** k***** z*** j** c**** o******** j** m******* p****** z n****** b*** g****...