Tylko Nieko

Tylko Nieko, postać o niezwykłej głębi, wyróżniał się w tłumie, jego spojrzenie kryło tajemnice, a uśmiech rzadko gościł na twarzy, co dodawało mu aury niedostępności. Włosy miał koloru nocnego nieba, spływały na ramiona, a jego dłonie, choć silne, wydawały się delikatne, niczym rzeźbione z marmuru, świadczyły o skrywanej artystycznej duszy. Często widywano go w starych bibliotekach, szukającego zapomnianych opowieści, jego eteryczna obecność była cicha, lecz wyraźna, pozostawiając wrażenie ulotności, lecz niezapomniane.