Ułanowski Janusz

Janusz Ułanowski, postać naznaczona szelestem jesiennych liści, często przesiadywał na parkowej ławce, jego wzrok błądzący po alejkach, pełen niewypowiedzianych opowieści, wspomnień minionych dni, dawno zapomnianych marzeń, ulotnych chwil. Jego dłonie, zniszczone przez czas, zawsze trzymały starą, zniszczoną książkę, choć rzadko ją otwierał, raczej służyła jako niemrawy towarzysz, cichy powiernik samotności, znak odosobnienia. W jego poszarzałej kurtce, w jednej z wielu kieszeni, często kryła się niewielka butelka, dyskretnie ukryta przed spojrzeniami, symbol jego cichej ucieczki, prywatnej, osobistej wolności, smutnego schronienia.