Urban Tadeusz

Stanisław Kruk, mężczyzna w średnim wieku, często spoglądał za siebie, jego wzrok błądził po ulicach, jakby szukał czegoś niepokojącego, co zmuszało go do ciągłej ostrożności, do unikania spojrzeń, do cichego przemykania między cieniami, niczym duch, który boi się światła, który obawia się, że ktoś go rozpozna, że ktoś przypomni mu o dawnych czasach, o pewnym incydencie, o którym wolałby zapomnieć, o imieniu Urban Tadeusz, które jak zimny dreszcz przebiegało mu przez umysł, przypominając o przeszłości, której nikt nie powinien znać.

S******** K**** m******** w ś****** w***** c***** s******** z* s****** j*** w**** b****** p* u******* j**** s***** c***** n************* c* z******* g* d* c****** o*********** d* u******* s******** d* c****** p********** m***** c******** n***** d**** k**** b** s** ś******* k**** o***** s*** ż* k*** ...