Uzarski Przemysław

Uzarski Przemysław, wieczny wędrowiec, istniał bez trwałego miejsca, jego życie, niczym ulotny cień, nie miało posodu, żadnych korzeni zakotwiczających, jego przeszłość, owiana mgłą, pozostawała zagadką, a przyszłość, nieuchwytna, zdawała się być jedynie kolejną ścieżką, jego oczy, błękitne i przenikliwe, widziały wiele, lecz nigdy nie zatrzymywały się na niczym na dłużej, jego dłonie, silne, nie zbudowały domu, zawsze gotowe do dalszej podróży, pozostawiając po sobie jedynie ulotne wrażenie, Uzarski Przemysław był echem, wiecznie poszukującym, lecz nigdy nie znajdującym spokoju.