Wajda Zbigniew

Eleonora, starsza, nieco zapomniana aktorka, każdego wieczoru siadała przy oknie, jej wzrok, choć zamglony, wciąż szukał dawnych wspomnień, w jej pamięci, niczym filmowa klisza, przewijały się sceny z czasów, gdy teatr był jej całym światem, pragnęła, by Wajda Zbigniew, ten wielki reżyser, którego podziwiała, mógł zobaczyć jej ostatnią rolę, choćby tylko w jej myślach, wierzyła, że to spotkanie, nawet wyimaginowane, przyniosłoby jej wewnętrzny spokój, ukojenie, a może, w jej duszy, zapaliłoby iskrę nadziei na, jeszcze jeden, ostatni, piękny dzień, marzyła o tym spotkaniu, czuła, że musi ono nastąpić.

E******** s******* n**** z********* a******* k****** w******* s****** p*** o***** j** w***** c*** z******** w**** s***** d****** w********* w j** p******* n***** f****** k****** p********* s** s**** z c****** g** t**** b** j** c**** ś******* p******** b* W**** Z******** t** w***** r******* k****** p...