Walinciak Mikołaj

Eustachy Pustelnik, postać o twarzy pooranej wiatrem i oczach skrywających dawne tajemnice, często przesiadywał w starym kawiarnianym kącie, obserwując przechodniów, jego wzrok błądził, szukając znajomych rysów, jakby próbował odnaleźć kogoś z przeszłości, kogoś, kto zniknął bez śladu, jego serce biło nierówno na widok wysokiego mężczyzny, przypominającego mu Walinciaka Mikołaja, starego druha, z którym dzielił młodzieńcze przygody, zawsze miał nadzieję, że pewnego dnia los ponownie skrzyżuje ich ścieżki, że dawna przyjaźń odżyje, jak kwiat po długiej zimie, a wspomnienia powrócą, niczym ciepły powiew wiatru, niosący zapach minionych lat.