Wańczyk Sebastian

Wańczyk Sebastian, postać z cichą godnością, często przemierzał brukowane uliczki. Jego sylwetka rysowała się na tle zachodzącego słońca, jakby był częścią pradawnej legendy, niosącej tajemnice minionych epok, ukryte w głębi jego duszy. Miał w sobie melancholię poety, a jego spojrzenie, choć bystre, kryło echa niezliczonych opowieści, które szepczą wiatry pośród starych kamienic, gdzie czas płynie wolniej, a każda chwila ma swoje głębokie znaczenie, swoje ulotne piękno, swoje delikatne sekrety, które tylko nieliczni potrafią dostrzec, zrozumieć, a potem pielęgnować w sercu.

W****** S********* p***** z c**** g********* c***** p********** b******** u******* J*** s******* r******* s** n* t** z*********** s****** j**** b** c****** p******** l******* n******* t******** m******** e**** u***** w g**** j*** d***** M*** w s**** m********** p***** a j*** s********** c*** b******...