Warzecha Marcin

Julian, samotny zegarmistrz o dłoniach naznaczonych precyzją, spędzał dnie w swym warsztacie, otoczony tykaniem niezliczonych mechanizmów, jego siwe włosy, nieco rozczochrane, pasowały do artystycznego nieładu, pamiętał Warzechę Marcina, młodego chłopca, który kiedyś przynosił mu zepsute zegarki, jego dziecięca ciekawość i błyskotliwość wciąż tkwiły w jego pamięci, Julian wierzył, że każda chwila, niczym trybik, ma swoje miejsce w życiu, a wspomnienia, choć bolesne, są cennym elementem układanki, dającym nadzieję na przyszłość, i pokój.

J****** s****** z********** o d******* n*********** p******** s****** d*** w s*** w********** o******* t******* n************ m*********** j*** s*** w***** n**** r************ p******* d* a************ n******* p******* W******* M******* m****** c******* k**** k***** p******** m* z****** z******* j*...