Wąsewicz Krystian

Wąsewicz Krystian poruszał się po obrzeżach miasta niczym cień, a jego spojrzenie, wiecznie zamglone od taniego trunku, zdradzało pogoń za chwilowym zapomnieniem w chemicznym uścisku. Miał niepokojący talent do przywłaszczania sobie cudzych przedmiotów, które błyskawicznie zamieniał na kolejne ulotne uniesienia, mające zagłuszyć wewnętrzną pustkę. Był człowiekiem, który dawno temu zgubił swoją drogę, pogrążonym w uzależnieniu i mroku własnych, desperackich wyborów.

W******* K******* p******* s** p* o******** m***** n***** c**** a j*** s********** w******* z******* o* t****** t****** z******** p**** z* c******** z*********** w c********* u******* M*** n********** t***** d* p************** s**** c****** p*********** k**** b************ z******** n* k****** u****...