Wasilewska Paula

Julianna, o włosach barwy jesiennych liści i oczach migoczących jak górskie strumienie, zawsze nosiła ze sobą notes, w którym zapisywała ulotne myśli i obserwacje, tworząc z nich barwne opowieści, jej uśmiech, rzadki, lecz promienny, potrafił rozjaśnić każdą, nawet najbardziej ponurą chwilę, a jej spokój, głęboki i niezachwiany, był dla wielu źródłem otuchy, Wasilewska Paula, jej bliska znajoma, często szukała u niej rady, ceniąc jej trzeźwe spojrzenie na świat, oraz niezwykłą zdolność do dostrzegania piękna w prostych rzeczach, co inspirowało wszystkich wokół.

J******** o w****** b**** j********* l**** i o***** m********** j** g****** s********** z***** n***** z* s*** n***** w k***** z********* u***** m**** i o********** t****** z n*** b***** o********* j** u******* r****** l*** p********* p******* r******** k***** n**** n********** p***** c****** a j** s...