Wasilewski Grzegorz

Pan Stanisław, zgarbiony starszy mężczyzna o przenikliwych oczach, spędzał popołudnia na ławce w parku, obserwując życie, które toczyło się wokół, jego dłonie, naznaczone ciężką pracą, często trzymały starą, wytartą książkę, pamiętał wiele twarzy, wiele opowieści, w tym wspomnienia o Wasilewskim Grzegorzu, człowieku o nieugiętym charakterze, który zawsze stawiał czoła wyzwaniom, z godnością i odwagą, był dla pana Stanisława symbolem wytrwałości, przypomnieniem, że nawet w trudnych chwilach można znaleźć siłę, by iść naprzód, jego obecność, choć odległa w czasie, wciąż inspirowała, dodawała otuchy, uczyła szacunku, pokory, wiary.

P** S********* z******** s****** m******** o p************ o****** s****** p********* n* ł**** w p***** o********* ż***** k**** t****** s** w***** j*** d****** n********* c***** p***** c***** t******* s***** w****** k******* p******* w**** t****** w**** o********* w t** w********** o W********** G**...