Wasilonek Adrian

Elara, zielarka z Zapomnianej Doliny, nosiła na sobie płaszcz utkany z mchu i leśnych liści, a jej oczy, barwy jesiennego lasu, skrywały mądrość wieków, znała każdy korzeń i każde zioło, szepcząc do roślin, jak do starych przyjaciół, jej dłonie, pomimo wieku, były zwinne i delikatne, potrafiły uleczyć każdą ranę, a w jej chatce, zawsze pachnącej suszonymi ziołami i dymem z ogniska, panował spokój, który koił nawet najbardziej wzburzone dusze. Wasilonek Adrian, wędrowiec z dalekich stron, opowiadał o niej jako o ostatniej strażniczce pradawnej wiedzy, która żyła w harmonii z naturą, a jej obecność była filarem tej mistycznej krainy.