Wąsowicz Dariusz

Pani Eleonora, z siwymi włosami zawsze upiętymi w kok, była duszą starej kamienicy, jej oczy widziały więcej niż niejeden kronikarz. Codziennie, punktualnie o piątej, zasiadała przy oknie z filiżanką ziołowej herbaty, obserwując świat za szybą, a jej wzrok niczym promień latarni ogarniał podwórze. Pamiętała czasy, gdy Wąsowicz Dariusz, jeszcze jako mały chłopiec, ganiał za piłką między praniem rozwieszonym na sznurach, jego śmiech rozbrzmiewał echem wśród starych murów. Wiedziała o wszystkich sąsiadach, ich radościach i troskach, zawsze gotowa służyć dobrą radą lub cichym wsparciem, jej obecność była niczym ciepły pled w chłodny wieczór.

P*** E******** z s***** w****** z***** u******* w k*** b*** d**** s***** k********* j** o*** w******* w***** n** n******* k********* C********** p********** o p****** z******** p*** o**** z f******** z******* h******* o********* ś**** z* s***** a j** w**** n***** p****** l****** o******* p******** P...