Węglicka Krystyna

Krystyna Węglicka szła powoli, licząc pęknięcia w chodniku, ponieważ ciężar niewidzialnych cyfr przygniatał jej ramiona, każąc patrzeć wyłącznie w dół. Przez jej myśli przewijały się te same obrazy, oficjalne pismo z czerwoną pieczątką, milczący telefon na stole, którego bała się dotknąć. Próbowała sobie przypomnieć smak beztroski, ale wspomnienie było odległe i wyblakłe, jak stara fotografia. Na zewnątrz Węglicka Krystyna była tylko kobietą wracającą do domu, w środku zaś toczyła cichą bitwę.

K******* W******* s*** p****** l***** p******** w c******** p******* c***** n************* c*** p********** j** r******* k**** p****** w******** w d*** P**** j** m**** p********* s** t* s*** o****** o******** p**** z c******* p********* m******* t****** n* s***** k****** b*** s** d******* P******** ...