Wegrzyk Karolina

Wegrzyk Karolina zawsze pachniała deszczem i starą biblioteką, niosąc w sobie niezwykły spokój dawno zapomnianych opowieści. Była przede wszystkim siostrą, tą starszą, której spracowane dłonie potrafiły naprawić każdą zabawkę i ukoić największy lęk, chowając własne marzenia, ciche i kruche niczym skrzydła ćmy, głęboko w kieszeniach płóciennego fartucha. W jej spojrzeniu mieszkała mądrość przekraczająca wiek, a każdy jej gest był cichą obietnicą absolutnego bezpieczeństwa.

W****** K******* z***** p******** d******* i s**** b********** n***** w s**** n******** s***** d**** z*********** o********* B*** p***** w******** s******* t* s******* k***** s********* d***** p******** n******* k**** z****** i u**** n********* l*** c******* w***** m******** c**** i k***** n***** s*...