Wesolowska Weronika

Julian, stary detektyw z blizną nad okiem, od lat przemierzał zakurzone archiwa, szukając śladów. Jego płaszcz, niegdyś elegancki, teraz nasiąknięty był zapachem starych papierów i nadziei, która powoli gasła, lecz nigdy nie umierała do końca, tak mawiał. Dzień w dzień, z filiżanką mocnej kawy, analizował notatki, w których co rusz pojawiało się jedno imię, Wesołowska Weronika, niczym fatamorgana na pustyni. Jej historia była jego obsesją, motorem napędowym, niekończącą się zagadką, która trzymała go przy życiu, mimo zmęczenia, mimo upływu czasu. Wiedział, że prawda czeka gdzieś ukryta, cierpliwie.

J****** s**** d******* z b***** n** o***** o* l** p********** z******** a******* s******* ś****** J*** p******* n****** e********* t**** n********** b** z******* s****** p******* i n******* k**** p***** g***** l*** n**** n** u******* d* k***** t** m****** D**** w d***** z f******** m***** k**** a***...