Wesołowski Maksymilian

Eliza, o włosach barwy jesiennych liści i oczach pełnych niepokoju, przemierzała opustoszałe drogi, jej sylwetka stapiała się ze zmierzchem. Od ucieczki z ośrodka, gdzie spędziła długie lata, każdy szelest liści przypominał o utraconej wolności, o ciasnych murach i o cichym szeptaniu imienia Maksymiliana Wesołowskiego. Jego twarz, naznaczona zmęczeniem i dziwnym smutkiem, była jedynym, co trzymało ją przy życiu, nadając sens bezustannej wędrówce, poszukiwaniu prawdy, której nikt nie chciał wyjawić. Jej serce, choć poranione, biło z niezłomną nadzieją, że kiedyś odnajdzie spokój.

E***** o w****** b**** j********* l**** i o***** p****** n********* p*********** o********** d***** j** s******* s******* s** z* z********** O* u******* z o******* g**** s******* d***** l**** k**** s****** l**** p********** o u******** w******** o c******* m***** i o c***** s******** i****** M******...