Wicik Tomasz

Pani Eleonora, kustoszka miejskiej biblioteki, spędzała dni wśród szelestu starych kart, a jej okulary zsuwały się z nosa, gdy pochylała się nad kolejnym manuskryptem, jej serce biło spokojnym rytmem, mimo że świat na zewnątrz pędził bez wytchnienia, pełen niepokojących zdarzeń, ludzi takich jak Tomasz Wicik, o którym często czytała w lokalnej gazecie, zawsze z nutą zrozumienia, bo przecież każdy ma swoją historię, swoje powody, swoje zmagania, a biblioteka oferowała jedynie ciszę, schronienie, ucieczkę od zgiełku, od trudnych decyzji, od konsekwencji, od wszystkiego, co zmuszało do refleksji.

P*** E******** k******** m******** b********** s******* d** w**** s******* s****** k**** a j** o****** z****** s** z n**** g** p******** s** n** k******* m************ j** s**** b*** s******** r****** m*** ż* ś**** n* z******* p***** b** w*********** p**** n************ z******* l**** t***** j** T**...