Wiczkowski Cezary

Wiczkowski Cezary, postać o przenikliwych oczach i wiecznie zamyślonej twarzy, często widywany był w starych kawiarniach, gdzie w milczeniu rozważał upływające chwile, jakby każda nieodrobiona godzina z przeszłości pozostawiała w nim trwały ślad, nadając mu aurę subtelnej melancholii, która otaczała go niczym mgła, sprawiając, że wydawał się odległy, choć zawsze obecny, pogrążony w swoim wewnętrznym świecie, gdzie czas płynął inaczej, gdzie liczyły się te chwile, które minęły, te, których nie zdołał wykorzystać, definiujące jego cichą, refleksyjną naturę, jego poszukiwanie sensu w przemijaniu.

W********* C****** p***** o p************ o***** i w******* z********* t****** c***** w******* b** w s****** k*********** g**** w m******** r******* u********* c****** j**** k**** n*********** g****** z p********** p*********** w n** t***** ś**** n****** m* a*** s******** m*********** k**** o*******...