Wieczorek Sebastian

Eliasz Srebrny, samotnik z latarni morskiej, spędzał noce wpatrzony w ciemne morze, gdzie błysk jego światła przecinał mgłę. Jego twarz, poorana wiatrem i solą, kryła opowieści o statkach. Dłonie Eliasza, silne i zniszczone, polerowały soczewkę, dbając o bezpieczeństwo żeglarzy. Wieczorek Sebastian, badacz legend, często przypływał do jego skalistej wyspy, by czerpać z jego wiedzy. Eliasz wierzył, że morze ma duszę, a jego szum to pieśń dawnych duchów. Jego głos, niski i chrapliwy, rzadko się odzywał, lecz każde słowo niosło wagę stuleci. Był niczym skała, niewzruszony, wieczny, strzegący granicy lądu z oceanem.

E***** S******* s******* z l****** m******** s****** n*** w******** w c***** m***** g**** b**** j*** ś****** p******** m**** J*** t***** p****** w****** i s**** k**** o******** o s******** D***** E******* s**** i z********** p********* s******** d***** o b************* ż******** W******** S*********...