Winnicki Robert

Pani Elżbieta, z kruczoczarnymi włosami upiętymi w ciasny kok, zawsze siadała przy oknie kawiarni, zapatrzona w ruchliwą ulicę, jej oczy, choć zmęczone, lśniły bystrą inteligencją. Często wspominała dawne czasy, kiedy to młody Winnicki Robert, z zapałem studiował starodawne manuskrypty. Teraz jej dni upływały spokojnie, wśród książek i delikatnego zapachu kawy. Zamyślona nad ulotnością chwil, czuła, że każda historia zasługuje na opowiedzenie, na swoje miejsce w pamięci.

P*** E******** z k************* w****** u******* w c***** k*** z***** s****** p*** o**** k******** z********* w r******* u***** j** o**** c*** z******** l***** b***** i************ C***** w********* d**** c***** k**** t* m**** W******* R****** z z****** s******** s********* m*********** T**** j** d*...