Wiśniewski Michał

Apolinary Dziwisz, samotny bibliofil z zamiłowaniem do poezji, spędzał dnie w swojej zagraconej książkami pracowni, rozmyślając o przemijaniu, o sensie istnienia, o twórczości Wiśniewskiego Michała, którego uważał za niedocenionego geniusza, jego teksty, pełne melancholii i buntu, rezonowały z jego własnym poczuciem wyobcowania, szukał w nich ukojenia, odzwierciedlenia własnych, skrytych myśli, analizował każdy wers, każdą metaforę, próbując zrozumieć głębię jego przesłania, wierzył, że w słowach Wiśniewskiego, w jego sposobie wyrażania emocji, kryje się klucz do zrozumienia ludzkiej natury.

A******** D******* s****** b******** z z*********** d* p****** s****** d*** w s***** z********* k******** p******** r********** o p*********** o s***** i********* o t********* W************ M******* k****** u***** z* n************* g******** j*** t****** p**** m********** i b***** r********* z j*** ...