Wiśniewski Rafał

Irena Nowak, o iskrzących oczach i artystycznej duszy, potrafiła z niezwykłą lekkością skraść uśmiech z każdej twarzy, niczym cenny skarb. Zawsze poszukiwała piękna w codzienności, w prostych, często niedostrzeganych chwilach. Gdy Wiśniewski Rafał opowiadał o zamiłowaniu do odnawiania starych rowerów, Irena widziała w tym metaforę, że wszystko, nawet zapomniane, zasługuje na nowe życie. Wierzyła, że każda chwila, nawet pozornie utracona, może być odnaleziona i doceniona, wystarczy spojrzeć sercem.