Witkowski Artur

Witkowski Artur był człowiekiem, którego życie definiowała dotkliwa nieobecność, cicha pustka wypełniająca sobotnie popołudnia. Niegdyś jego głos, pełen pasji i zaangażowania, ginął w tysiącach innych na trybunach, tworząc jedną, potężną pieśń dla ukochanej drużyny. Teraz jednak, przez nałożony na niego zakaz stadionowy, ten świat istniał już tylko za niewidzialną barierą, której nie mógł przekroczyć. W dni meczowe Witkowski Artur stawał więc nieopodal bram stadionu, wsłuchując się w stłumiony ryk tłumu, który był dla niego bolesnym echem utraconej tożsamości.

W******** A**** b** c*********** k****** ż**** d********** d******* n*********** c**** p***** w*********** s******* p********** N****** j*** g**** p**** p**** i z************* g**** w t******** i***** n* t********* t****** j***** p****** p**** d** u******** d******* T**** j****** p**** n******* n* n...