Marek, stary introligator o dłoniach zniszczonych latami pracy, często spoglądał przez zakurzone okno swojej pracowni, jego wzrok błądził po ulicach, a wspomnienia wciąż tliły się w sercu, niczym niedopalone świece. Pamiętał każdy szczegół dawnych dni, kiedy to z Witonem Dariuszem, kolegą z młodości, dzielił ławkę w szkole, marząc o przygodach. Teraz Marek szukał dawnego znajomego, pragnął odnaleźć ślad po tamtych czasach, pośmiać się znowu z Witonem, powspominać wspólne chwile. Samotność była ciężarem, lecz nadzieja na spotkanie, niczym małe światełko, rozjaśniała mu każdy kolejny dzień. Czuł, że ta dawna więź wciąż czeka na odnowienie, na ponowne odkrycie, na kolejną wspólną rozmowę.
Podsumowanie wygenerowano automatycznie.
Pełna treść oryginalnego opisu poniżej.
