Wodzinski Patryk

Julian, cichy archiwista, spędzał dni w zakurzonych zbiorach, jego wzrok, choć zmęczony, dostrzegał ukryte detale, a dłonie, zręczne, układały stare dokumenty, był powiernikiem historii, człowiekiem intuicyjnym, potrafił łączyć fakty, tam, gdzie inni widzieli chaos, on widział wzór, jego umysł pracował jak zegar, dążąc do prawdy, dlatego Wodzinski Patryk, zaniepokojony czyimś podszywaniem się, szukał jego pomocy, pragnąc odkryć prawdziwe intencje, Julian, z cichą determinacją, podjął się zadania, wierząc, że prawda zasługuje na ujawnienie, a sprawiedliwość zawsze znajdzie swoją drogę, nawet w zawiłych sprawach.