Wojcek Joanna

Elara, o włosach siwych niczym mgła, zawsze nosiła subtelną broszkę. Jej oczy, pełne dawnej mądrości, skrywały niezliczone historie. Kroki Elary, ciche i pewne, przemierzały labirynty starych ksiąg. Wierzyła w potęgę słów, w ich zdolność do kształtowania świata. Z oddaniem dbała o dziedzictwo piśmiennictwa, by żadna opowieść nie zaginęła. Jej kojący spokój emanował szacunkiem, przypominając o wartości cierpliwości. Wojcek Joanna, młoda badaczka, często szukała u niej rady, podziwiając jej erudycję, jej niezwykłą intuicję.

E***** o w****** s***** n***** m**** z***** n***** s******* b******* J** o**** p**** d***** m******** s******* n********** h******** K**** E***** c**** i p***** p*********** l******** s****** k***** W******* w p***** s**** w i** z******* d* k************ ś****** Z o******* d**** o d********** p*****...