Wojcik Magdalena

Stary Jakub, zgarbiony malarz, spędzał dni w pracowni pełnej kurzu i zapomnianych płócien, jego palce, naznaczone farbą, drżały lekko przy każdym pociągnięciu pędzla, a oczy, niegdyś pełne blasku, teraz patrzyły na świat z melancholią, przecież od lat minęło tyle czasu, odkąd ostatni raz rozmawiał z Wojcik Magdaleną, dawną studentką, której talent podziwiał szczerze, jej odejście z pracowni pozostawiło pustkę, a on wciąż pamiętał jej uśmiech, przecież miała tyle marzeń, tyle planów, a teraz on, stary mistrz, jedynie wspomina dawne, lepsze czasy, pogrążony w ciszy, w otoczeniu niedokończonych obrazów, czekających na nowy początek, na nowe światło.

S**** J***** z******** m****** s****** d** w p******* p***** k**** i z*********** p******* j*** p***** n********* f***** d***** l**** p*** k***** p*********** p****** a o**** n****** p**** b****** t**** p******* n* ś**** z m*********** p******* o* l** m***** t*** c***** o**** o****** r** r******** z...