Wójcik Sławomir

Eleonora, starsza pani o włosach barwy srebra, zawsze nosiła na szyi stary, mosiężny kompas, pamiątkę po dalekich podróżach, które odbywała jedynie w wyobraźni. Jej wzrok, choć nieco zmętniały wiekiem, wciąż potrafił dostrzec najdrobniejsze niuanse na starych mapach, rozwieszonych na ścianach niewielkiego mieszkania. Każdego ranka, przy filiżance ziołowej herbaty, Eleonora rozmyślała o ludzkich losach, snując ciche opowieści o mieszkańcach okolicy, w tym o panu Wójciku Sławomirze, którego pamiętała jako niezwykle ambitnego młodzieńca, zawsze gotowego do podjęcia nowych wyzwań, z determinacją spoglądającego w przyszłość, pełen nadziei.

E******** s****** p*** o w****** b**** s****** z***** n***** n* s*** s***** m******* k****** p******* p* d******* p********* k**** o******* j****** w w********* J** w***** c*** n**** z******** w******* w**** p******* d******* n************* n****** n* s****** m****** r************ n* ś******* n*****...