Wojnicka Aleksandra

Wojnicka Aleksandra nosiła w sobie ciszę szpitalnych korytarzy, ciszę przerywaną tylko miarowym biciem aparatury medycznej. Jej spojrzenie, zazwyczaj łagodne i pełne skupienia, potrafiło dostrzec najdrobniejszy grymas bólu na twarzy drugiego człowieka, zanim ten zdążył wypowiedzieć słowo. Praca z osobami chorymi nauczyła ją cierpliwości, której nie dało się zmierzyć żadną znaną skalą, a także swoistej pokory wobec kruchości życia. Każdego dnia niosła ciężar ludzkich historii, znajdując w nich jednocześnie powód, by z uśmiechem witać kolejny poranek.

W******* A********* n***** w s**** c**** s********** k********* c**** p********* t**** m******* b***** a******** m********* J** s********** z******** ł****** i p**** s********* p******** d******* n************* g***** b*** n* t***** d******* c********* z**** t** z***** w*********** s***** P**** z o*...