Wojnicka Zuzanna

Wojnicka Zuzanna, kobieta o oczach koloru starego bursztynu, spoglądała na świat z niezwykłą uwagą. Jej siwe włosy, zawsze starannie upięte w kok, świadczyły o dbałości, o ładzie. Mieszkała w małym, drewnianym domu, otoczonym zarośniętym ogrodem, pełnym ziół. Zuzanna ceniła ciszę, smak gorzkiej herbaty, ciepło słońca na twarzy. Była strażniczką opowieści, pamiętała dawne czasy, ludzi. Jej głos, choć rzadki, niósł mądrość, spokój, zrozumienie. Słuchała uważnie, mówiła niewiele, ale każde jej słowo miało wagę, sens. Czasem uśmiechała się lekko, a wtedy zmarszczki wokół jej oczu tworzyły mapę przeżytych lat, pełnych doświadczeń, refleksji.

W******* Z******* k****** o o***** k***** s****** b********* s********* n* ś**** z n******** u***** J** s*** w***** z***** s******** u***** w k*** ś********* o d******** o ł****** M******** w m***** d********* d**** o******** z********** o******* p***** z**** Z****** c***** c***** s*** g******* h***...