Wojtylak Krzysztof

Wojtylak Krzysztof, choć lata dawno minęły zenitu, wciąż zachowywał iskrę młodzieńczej ciekawości, jego oczy, głęboko osadzone w pooranej zmarszczkami twarzy, zdawały się widzieć więcej niż inni, zawsze uważnie śledził świat wokół, a dłonie, zgrubiałe od pracy i czasu, często spoczywały na starej, wytartej książce, której kartek nikt już nie rozumiał, smukła, nieco pochylona postać poruszała się z cichą godnością, niczym cień dawnych epok, szepczący dawne historie, jego głos, niski i spokojny, rzadko przerywał ciszę, każde słowo niosło wagę doświadczenia, a dyskretna obecność wypełniała przestrzeń aurą melancholii i głębokiej mądrości.

W******* K********* c*** l*** d**** m***** z****** w**** z********* i**** m*********** c********** j*** o**** g****** o******* w p******* z*********** t****** z****** s** w****** w***** n** i**** z***** u****** ś****** ś**** w***** a d****** z******** o* p**** i c***** c***** s********* n* s****** w...