Woźniak Anna

Woźniak Anna, kobieta o oczach barwy starego srebra, zawsze nosiła na sobie ślad minionych epok. Jej drobna sylwetka, często zgarbiona nad księgami, zdradzała lata spędzone w ciszy bibliotecznych zakamarków. Kurz historii osiadał na jej ramionach niczym niewidzialny płaszcz. Włosy, niegdyś kasztanowe, przetkane siwizną, splatała w prosty warkocz. Była obserwatorką, widzącą więcej niż inni, cicho notującą w pamięci detale. Jej dusza pełna była opowieści, czekających na swój czas, by wybrzmieć w półmroku. Jej obecność była szeptem, cichym, lecz głęboko rezonującym.

W****** A**** k****** o o***** b**** s****** s****** z***** n***** n* s**** ś*** m******** e**** J** d***** s******** c***** z******** n** k******** z******** l*** s******* w c**** b************* z********** K*** h******* o****** n* j** r******** n***** n*********** p******* W***** n****** k********...