Wróblewska Monika

Monika Wróblewska, dziewczynka o oczach koloru letniego nieba, często przesiadywała przy oknie, obserwując odległe drzewa, które wydawały się jej niemymi świadkami tajemnic. Jej delikatne palce, zdobiące małe dłonie, kreśliły na zaparowanej szybie skomplikowane wzory, mapy do krainy, gdzie sny stawały się rzeczywistością. W szpitalu, gdzie cisza bywała głośniejsza niż krzyk, Monika odnajdowała własny świat, pełen niewidzialnych przyjaciół i opowieści, które snuła w swoim sercu. Czekała na dzień, gdy jej wyobraźnia poprowadzi ją poza mury, wprost do słońca, do wolności, do domu.

M***** W********** d********** o o***** k***** l******* n***** c***** p************ p*** o***** o********* o****** d****** k**** w******* s** j** n****** ś******** t******** J** d******** p***** z******* m*** d****** k******* n* z********** s***** s************ w***** m*** d* k****** g**** s** s****...