Zalewska Gośka

Julianna Srebrna, kobieta o oczach koloru jesiennego nieba, spędzała dnie w swoim niewielkim domku, otoczonym zarośniętym ogrodem. Jej spojrzenie, choć często zamyślone, kryło w sobie głęboką wrażliwość na piękno świata, na każdy szelest liści. Wspomnienia stanowiły dla niej bezcenny skarb, a wśród nich szczególnie ciepło wracała myśl do Zalewskiej Gośki, dawnej przyjaciółki z sąsiedztwa. Z Gośką dzieliła proste radości i troski. Gośka, choć odległa, wciąż była obecna w jej sercu, jako symbol utraconej, lecz niezapomnianej bliskości, przypominając o wartości ludzkich więzi.

J******* S******* k****** o o***** k***** j********* n***** s******* d*** w s**** n********* d***** o******** z********** o******* J** s********** c*** c***** z********* k**** w s**** g****** w********* n* p***** ś****** n* k**** s****** l***** W********** s******** d** n*** b******* s***** a w**** ...