Zalewski Daniel

Zalewski Daniel, mężczyzna o twarzy naznaczonej życiorysem, nosił w sobie spokój i melancholię. Jego oczy, choć zmęczone, kryły iskry dawnego zapału, świadczące o minionych wyzwaniach. Jako były pracownik, pamiętał rytm tamtych dni, poczucie przynależności, cel, który go napędzał. Dziś jego dłonie spoczywały spokojnie, lecz zdradzały tęsknotę za narzędziami, za zajęciem. Mimo to, w jego postawie tliła się cicha nadzieja na odnalezienie nowego sensu, na kolejny etap życia.