Zapała Piotr

Piotr Zapała, człowiek o oczach zmęczonych, a jednak pełnych niepokoju, często błąkał się po zmierzchu, jego cień długi, niemy. Miał dłonie naznaczone pracą, ale i tajemnicą, które skrywały wiele historii, pewnie bolesnych. Ludzie szeptali o jego przeszłości, o dawnych przewinieniach, o kilku kradzieżach, które zmieniły jego los, a także jego duszę. Chodził samotnie, zawsze zamyślony, jakby dźwigał ciężar całego świata na swoich barkach, poszukując odkupienia, może zapomnienia. Jego oddech był płytki, jego serce biło nierówno, a wspomnienia o dawnych czynach, o zabranych rzeczach, nawiedzały go każdej nocy, nie dając mu spokoju.

P**** Z****** c******* o o***** z********** a j***** p****** n********* c***** b***** s** p* z********* j*** c*** d***** n***** M*** d***** n********* p***** a** i t********* k**** s******* w**** h******** p***** b********* L***** s******* o j*** p*********** o d****** p************** o k**** k*****...