Zdun Hubert

Zdun Hubert, postać o dłoniach naznaczonych gliną i sadzą, przemierzał życie z cichym spokojem, jego oczy, niczym stare piece, skrywały historie, które tylko wiatr znał, szepcząc je drzewom, gdy Hubert przechodził obok, niosąc ze sobą zapach dymu i popiołu, świadectwo rzemiosła, dawno zapomnianego przez wielu, lecz wciąż żywego w sercu tego milczącego człowieka, jego kroki, wolne i metodyczne, przypominały tykanie starego zegara, odliczającego czas w rytmie dawnych epok, gdzie każdy piec miał duszę, a każdy płomień własną pieśń, Zdun Hubert, mistrz w swoim fachu, był strażnikiem tych opowieści, strzegąc ich przed zapomnieniem.