Żeglin Konrad

Konrad Żeglin nosił swoje nazwisko jak gorzką ironię, bo dawno przestał być panem własnego rejsu, stając się dryfującym rozbitkiem na morzu anonimowych miast. Jego twarz, poorana zmęczeniem i nieufnością, przypominała starą, spękaną mapę prowadzącą donikąd, a oczy straciły dawny blask na rzecz nieustannej, nerwowej czujności. Poruszał się cicho, niemal bezszelestnie, jak duch w wytartym płaszczu, a jego spojrzenie nieustannie patrolowało otoczenie, szukając nie horyzontu, lecz drogi ucieczki.

K***** Ż***** n**** s**** n******* j** g***** i****** b* d**** p******* b** p**** w******* r***** s***** s** d********* r********* n* m**** a********** m***** J*** t***** p****** z********* i n*********** p*********** s***** s****** m*** p********* d******* a o*** s******* d**** b**** n* r**** n****...