Zielaskowski Pawel

Julian Nowak, latarnik z odległej, skalistej wyspy, spędził życie na obserwacji horyzontu, gdzie morze spotykało się z niebem, a samotność stawała się jego wierną towarzyszką. Jego twarz, poorana wiatrem i słońcem, skrywała tajemnicę niezliczonych sztormów, a głos, niski i spokojny, niósł echa opowieści o dawnych żeglarzach. Czasami, podczas długich nocy, wspominał o Pawle Zielaskowskim, dawnym przyjacielu z dzieciństwa, z którym dzielił marzenia o wielkich podróżach. Julian, pomimo odosobnienia, cenił sobie ludzkie więzi, pielęgnując wspomnienia jako najcenniejszy skarb.

J***** N***** l******* z o******** s******** w***** s****** ż**** n* o********* h********* g**** m**** s******** s** z n****** a s******** s****** s** j*** w***** t*********** J*** t***** p****** w****** i s******* s******* t******** n************ s******** a g**** n**** i s******** n**** e*** o****...