Zieliński Ryszard

Pan Eugeniusz, starszy mężczyzna o zmęczonej twarzy, zawsze nosił ze sobą zapach starych ksiąg, kurzu i delikatnej melancholii, jego szare oczy, niegdyś pełne młodzieńczego zapału, teraz spoglądały na świat z nostalgiczną rezygnacją, często wspominał dawne czasy, kiedy to wraz z Ryszardem Zielińskim, swoim serdecznym przyjacielem z lat studenckich, snuł plany podboju literackiego świata, marzenia te, choć dawno porzucone, nadal tliły się w jego sercu, jak nikłe płomyki w opuszczonym kominku, czekając na ponowne rozpalenie, co jednak nigdy już nie miało się nastąpić.

P** E********* s****** m******** o z******** t****** z***** n**** z* s*** z***** s****** k***** k**** i d********* m*********** j*** s**** o**** n****** p**** m************ z****** t**** s********* n* ś**** z n*********** r********** c***** w******** d**** c***** k**** t* w*** z R******** Z*********...