Ziółkowska Dagmara

Dagmara Ziółkowska, postać z pogranicza jawy i snu, emanowała aurą tajemniczości, jej oczy, głębokie studnie, skrywały sekrety dawno zapomniane, a może nigdy niewypowiedziane, włosy, niczym krucze pióra, opadały na ramiona, tworząc mroczną ramę dla porcelanowej twarzy, jej usta, zawsze lekko rozchylone, zdawały się szeptać zaklęcia, obietnice, groźby, Dagmara, zagadka sama w sobie, przyciągała i odpychała jednocześnie, budząc niepokój, fascynację, pragnienie poznania prawdy ukrytej za maską obojętności, jej obecność, choć ulotna, pozostawiała trwały ślad w sercach tych, którzy mieli szczęście, a może nieszczęście, stanąć na jej drodze.

D****** Z********** p***** z p********* j*** i s*** e******** a*** t************* j** o**** g******* s******* s******* s****** d**** z********** a m*** n**** n**************** w***** n***** k***** p***** o****** n* r******* t****** m****** r*** d** p*********** t****** j** u**** z***** l**** r******...